The Sounding Burrows' Artikelen

Wie of wat zijn
The Sounding Burrows?

Contact

Als je graag iets voor me mee wilt nemen: hoeft niet, maar wil je het echt, dan is dat natuurlijk heel leuk!
Alleen ...
Ik houd niet van chocola, ik drink geen wijn of andere alcoholische dranken en ik ben allergisch voor bloemen (ik heb niet eens een vaas in huis!).
Waar je me wel erg blij mee maakt, is onderstaande.
Alvast bedankt!

23 juni 2013

Moe maar tevreden.

De afgelopen tien dagen zijn gevuld geweest met koken, poetsen, Hazle voeren, pups hanteren, nageltjes knippen (doodeng! Ze zijn zo klein, maar ook die hele kleine nageltjes zijn scherp en kunnen maken dat de moeder niet graag haar puppen zoogt), meer koken en poetsen en tussen de bedrijven door zorgen dat de andere hondjes genoeg beweging en aandacht krijgen. Ondertussen was ik aardig vertraagd in alles door een allergische reactie op de moedermelk en placenta's (ik begin er inmiddels aan gewend te raken ...) en net als ik denk dat het de goede kant op gaat is een daas zo vriendelijk me erop te wijzen dat ik me geen illusies moet maken. Met een piepklein steekje bezorgde hij me een dikke arm, koorts en opnieuw vermoeidheid.
Maar nu gaat het toch de goede kant op.
Hazle vloeit nog maar heel weinig.
Dat is een grote zegen want ze verloor echt veel bloed voor een lange tijd. En dat baarde me veel zorgen. Het is wel gewoon dat ze na het werpen bloed en resten placenta e.d. verliezen, maar ik was er niet aan gewend dat het zoveel kon zijn.
Daarnaast was het puur onpraktisch. Eén keer schudden en het zat tot op schouderhoogte op de muren, kasten, stoelen, de werpkist, de tralies van benches enz. enz. En dat is niet alleen onhygiënisch, maar het trekt ook vliegen aan en omdat er niet ver van mij vandaan veel vee staat (runderen, maar ook enorme varkensstallen en veel geiten enz.) zijn die in een mum van tijd hier. Vandaar al mijn poetswerk. Het was een dagelijks terugkerend ritueel om alle deuren in de zijkamer te soppen, de vloer te dweilen, de werpkist te soppen, nieuwe kussens erin, de achtertuin te soppen zodra Hazle daar geplast had, wasmachine inruimen, wasmachine uitruimen, was ophangen, was wegruimen etc. En dat zo'n 4 of 5 keer per dag.
In het begin kostte het me zeker twee of drie rollen keukenpapier per dag en talloze rollen toiletpapier. En natuurlijk trekt de vuilniszak waar je het e.e.a. instopt ook weer vliegen, dus moest vies afval eerst in een klein plastic zakje en dan pas in de vuilniszak.

Naast het schoonmaken was er het probleem dat Hazle zo'n verdraaid goede moeder is dat ze zich geen tijd gunde om te eten. En op een gegeven moment had ze daardoor álle eetlust verloren - ze was brandmager en de melkgift begon af te nemen. Ook was ze niet zo alert en vrolijk als de eerste dagen met de puppen. Dus ik aan de slag om voedsel te zoeken wat ze lekker vond. Na één hele nare dag waarbij ze niets wilde eten en ik niet wist of de puppen nu wel of niet melk binnen kregen (natuurlijk op een zondag), kwam haar eetlust weer terug en had ik inmiddels puppymelk gehaald om bij te kunnen springen. Pas sinds vandaag eet ze weer gewoon brokken met nature diet (waar ze normaal gek op is, maar sinds de komst van de puppen haar neus voor ophaalde), de voorgaande dagen heb ik steeds lever voor haar gebakken en kipfilet en biefstuk. Alles wat ze maar mogelijkerwijs zou willen om toch maar iets bij haar binnen te krijgen.
En al dat gekook leidde weer tot een hoop schoonmaakwerk - extra afwas, plastic afvalbakjes die in een plastic zakje moesten voor ze in de plasticafval zak kunnen, want dat bloed trekt vliegen als een gek, keuken nasoppen met bleek i.v.m. de vliegen. Iedere keer dat Hazle eten krijgt, krijgen de andere hondjes ook een klein beetje om jaloezie te voorkomen, dus ook die bakjes moeten keer op keer gevuld én afgewassen worden etc. etc. En ivm mijn allergieën was ik tussen de bedrijven door ook nog talloze malen grondig mijn handen.

Maar nu wordt het allemaal wat makkelijker. Hazle vloeit nauwelijks nog (alleen als ze plast komt er nog het e.e.a. mee) en ze eet goed. De puppen groeien als kool en hebben de puppymelk alleen als ondersteuning nodig gehad. Een keer per dag 's avonds een pipet vol voor het slapen gaan kregen ze een pipet vol. Vooral de grootste pup, de zwarte reu, verheugde zich daarop en omklemde de pipet uit alle macht. Kaken eromheen en zuigen maar!
Vannacht hebben we allemaal goed geslapen en ik ben uitgerust met een schoon huis, een gelukkig moedertje en een mooi kluitje tevreden puppen. We zijn er klaar voor dat Malice haar puppen krijgt en dan begint het hele avontuur weer van voren af aan ;)

En de puppen van Hazle beginnen binnenkort natuurlijk aan een volgende fase van hun leven: oogjes open! En dan begint voor mij het werk pas goed, want dan begint de meest intensieve fase van de superpuptraining. Die duurt tot ca 6 weken en dan begint de reguliere training, namelijk dat de puppen hier, zit en af leren (en nee, je krijgt geen volldig getrainde pup mee naar huis! Ik maak alleen een beginnetje.) en het begrip 'NEE'. Ook leren ze vanaf zes weken zelfstandig te worden (dus af en toe weg van mamma en al uitgaan aan een riempje zonder broertjes of zusje), zodat de overgang als ze met 8 weken naar hun nieuwe thuis gaan, minder groot is.

En jullie willen natuurlijk weten hoe het met de puppen zelf is!
Inmiddels is iedereen voorzien van een baasje.
De rode reu heet nu Storm (The Sounding Burrows Storm)
Het teefje heet Beechen (The Sounding Burrows Beechen)
De zwarte reu heet Onyx (The Sounding Burrows Burrhead)
en de grizzle reu heet Dax (The Sounding Burrows Johnny Walker)

Ze zijn flink gegroeid en eigenlijk iedere dag wel 30 of 40 gram aangekomen. Daarmee zijn ze nu allemaal tussen de 550 en 650 gram.
En ik had al twee dagen geleden gedacht dat de ogen open zouden gaan, zo goed groeien ze! Maar nee, dat gebeurde pas vandaag. Of in ieder geval bij Storm en Beechen - die hebben nu hele kleine spleetjes waar je het oog achter ziet glinsteren. Zij zijn ook het eerst geboren en hebben zo'n 9 uur voorsprong op de andere twee. Grappig is dat ze al sinds gisteren gedrag vertonen wat je verwacht bij puppen die de ogen open hebben. Onyx en Beechen vertonen al duidelijk speelgedrag - happen in elkaar en ook happen in mijn vingers. Zo met van die opengesperde bekjes en de tong plat en schudden met het kopje. Schitterend! Ik kan er naar blijven kijken.
En hoewel de oogleden nog dicht zijn zie je duidelijk dat ze hun ogen 'opendoen' als ze wakker gemaakt worden. Eerst zag je geen beweging onder het ooglid of niet noemenswaardig. Nu kun je zien dat het oog naar een andere positie draait in de oogkas zodra de pup wakker wordt. Er is ook groot verschil tussen waken en slapen. Waar vorige week alleen nog te zien was of de pup wakker was aan de stand van het staartje (dat gaat krom staan als ze drinken - zo zetten ze kracht), zie je het nu aan de beweging van de oren en de coördinatie in de pootjes. Ook zie je ze zichtbaar genieten. Als ik ze aai krullen ze hun lichaampje samen of rekken zich juist uit, zoals een volwassen hond ook doet als de baas lekker kriebelt. De kietelreflex is ook goed op gang. Even kietelen onder een voetzooltje en het pootje wordt met een flinke ruk teruggetrokken. En nee, dat is niet zielig of pesten - dat is juist onderdeel van de superpup training. Een huishond wordt in zijn leven vaak blootgesteld aan een hele hoop onverwachte prikkels. Vooral als er kleine kinderen of babies deel uitmaken van het gezin. Alles wat de pup nu meekrijgt zal hij aanvaarden als normaal. Zo is het ook niet altijd prettig als er een broer of zus over ze heenkruipt en daarbij een poot in hun bek of oor steekt. Maar het is wel iets wat er 'gewoon bijhoort'. Vandaar dat een pup uit een groot nest bijna altijd socialer is t.o.v. andere honden dan een pup alleen. Voor de pup alleen is het geen intrinsiek onderdeel van zijn vormende fase geweest, dat er dingen gebeuren waar hij geen controle over heeft. Vandaar dat zo'n pup vaak meer moeite heeft te leren om regels te accepteren en om goed om te gaan met soortgenoten. Maar omdat de fokker dan meestal het gebrek probeert te compenseren en dan zelf meer met de pup doet, zijn ze vaak wel sociaal vaardig met mensen (al kunnen ze vaak ook goed manipuleren, juist omdat ze mens beter begrijpen dan de gemiddelde pup). Natuurlijk geldt dit niet als een pup alleen is opgegroeid bij een broodfokker die er niets mee heeft gedaan, maar dat is sowieso een ander verhaal.
Enfin, terug naar mijn verhaal. Ik geef ze dus allerlei prikkels.
Kietelen onder de voetjes, kriebelen achter de oortjes en op de rug, vlak voor de staart (wat vaak een krabbend pootje oplevert, maar omdat ze zich nog niet zoals een oudere pup of hond kunnen oprollen, slaat dat hopeloos mis - hilarisch om te zien!), in de gladde weegschaal zetten, van het ene matje naar het andere verplaatsen en soms ook op de koude tegels leggen enz. Vooral bij dat verplaatsen zie je groot verschil tussen een pup van 7 dagen en eentje van 12 dagen. Als ze nog in de "wormfase" zijn (de fase waarvan ik vind dat ze eruit zien als een harige foetus ipv als een echte pup)reageren ze niet echt op een andere omgeving, behalve als die nadelig is (zoals de koude vloer). Als ze actief zijn (soms slapen ze namelijk door) is dat om op zoek te gaan naar de moeder of beter gezegd, de tepel.
Maar als de pup zover is dat de oren open gaan (een paar dagen voor het openen van de ogen), dan zie je opeens hondengedrag. Het nieuwe matje moet onderzocht worden. Het zijn geen 'heatseeking missiles' meer, die alleen afgaan op de geur van melk en de warmte van de moeder, maar protohondjes die hun neus gebruiken om hun omgeving te verkennen. Ook zie je herkenning optreden. Zodra mijn hand hen pakt en ze al snel elders neergelegd worden ipv dat er een knuffelsessie volgt, 'weten' ze dat ze op een nieuw matje terecht gaan komen en dat het geen zin heeft daar lekker te gaan slapen. Ik pak ze immers zo weer op.
Mijn handen, maar ook die van mijn moeder worden inmiddels erkend als gezellige knuffeldingen, waar ze zich tegenaanschurken om aandacht te krijgen. Je ziet een tevreden uitdrukking op hun kleine gezichtjes als ze daar lekker tegenaan kunnen liggen. Nestgenootjes zijn nu geen lastige concurrenten meer op zoek naar de tepel, maar gewaardeerd gezelschap. Ze zoeken elkaar op - niet alleen voor warmte, maar ook omdat ze het leuk vinden.
Tenminste ... dit gebeurt als de moeder voldoende melk heeft.
Het verschil met een nest waarbij de moeder (te) weinig heeft is opvallend. Daarbij blijven de relaties tussen de puppen veel meer steken op het niveau van concurrenten. Net alsof hun geestelijke ontwikkeling stil blijft staan als hun lichamelijke ontwikkeling tegen problemen aanloopt. Vandaar ook dat ik de puppen toch ben gaan bijvoeren met aanmaakpuppymelk ondanks dat Hazle in principe genoeg melk had. Onyx belooft een geweldig lief manneske te worden met een hele gelaten, makkelijke natuur. Dat zou best anders kunnen zijn als hij zijn gewicht in de strijd had moeten gooien om de melk te krijgen die hij nodig had / wilde - dan leert hij dat hij met kracht zijn zin kan krijgen. Ik grijp dan in en zorg dat hij krijgt wat hij nodig heeft zonder strijd. In de natuur zou deze strijd namelijk nuttig zijn. Daar overleeft degene die zich het meest inzet voor zijn eigen belang.
Maar in onze mensenwereld komt een gedomesticeerd dier als de hond daar niet ver mee. Die is juist beter af als hij rustig zijn beurt afwacht.

Kortom dit is een zalig nest. Ik ben zo trots op Hazle! En ik ben ontzettend gelukkig met de kleine boefjes.

4 dagen oud: melkstaartjes geven aan dat er flink gedronken wordt. Op deze leeftijd is het namelijk nog best moeilijk te zien of de pup slaapt of wakker is. Het staartje verraadt dan of de pup zuigt of de tepel alleen als speen gebruikt.

Het is opvallend hoeveel dieper van kleur de tan aftekeningen van de grizzle pup zijn, dan het rood van de rode pup.

Zelfs met pas 4 dagen oud hebben ze al geleerd dat gehanteerd worden door de mens normaal en zelfs prettig is. Als ze ca 3 weken zijn laat ik onder gecontroleerde omstandigheden steeds meer vrienden de pups hanteren, zodat ze het niet alleen van bekenden accepteren, maar het van iedereen gewoon gaan vinden.

Er zijn nog steeds fokkers die - mede ivm het risico van infecties, bacterieën etc. - niet willen dat de puppen worden opgepakt. Maar ik vind het essentieel dat pups meekrijgen dat mensen een onlosmakelijk deel van hun leven zijn en de eerste 16 weken zijn daarbij het belangrijkste. Echter hoe vroeger ze het leren, des te onlosmakelijker is het met hun wezen verbonden. Bij een hondachtige in de natuur heeft de pup in de eerste zes weken alleen contact met zijn eigen roedel. Ze zijn erop ingeprent om dat wat ze in die eerste zes weken tegenkomen als wezenlijk onderdeel van hun gemeenschap te beschouwen. We leven in een erg drukke maatschappij met heel veel mensen dicht op elkaar. Vandaar dat ik wil dat mijn puppen leren dat mensen in het algemeen - en dus niet alleen mensen uit de eigen familiekring - 'erbij' horen. Daarmee neemt de functie van de hond als waakhond af (al zal iedere hond wel aanslaan als er iemand aan de deur staat e.d.), maar wordt zijn vermogen om 'fouten' van de mens te incasseren groter. Zo zal een hond die zo is opgevoed niet gauw schrikken van een kind wat hem zomaar vastgrijpt op straat. En in mijn beleving hebben we honden voor ons plezier. Er ontspannen mee over straat kunnen, vertrouwen hebben dat ze leuk met kinderen en andere dieren kunnen spelen enz. - dát is waar nu de grote waarde van honden ligt.
Dat neemt natuurlijk niet weg, dat je als eigenaar mijn werk wel voort zult moeten zetten.
Als ik de basis leg en vervolgens gaat de nieuwe eigenaar niet verder met de opvoeding en socialisering, dan is het nog tevergeefs. Vandaar ook dat je van mij opvoedingsinstructies meekrijgt (of een pdf link om zelf te downloaden en printen) en je me altijd vragen kunt stellen. Graag zelfs! Dat kan per mail of telefoon. Maar ook via Het Nederlands Lakeland Terrier Forum, wat een vriendin en ik daar speciaal voor hebben opgericht. Het is al een heel gezellig clubje en je bent van harte welkom om er ook lid van te worden (het is gratis).
Veel mensen blijven er ook hangen als gezellig praathoek en om er foto's en videootjes van de honden met elkaar te delen. Die kun je uploaden naar Flickr, waar je een gratis account kunt aanmaken en ook daar kun je contact houden met mede-Lakelandliefhebbers. Mijn foto's op Flickr staan hier.
En nu ik toch bezig ben ...
Als liefhebber van de Lakeland steun je natuurlijk ook de Nederlandse Lakeland Terrier Club door lid te worden. Dan krijg je 4x per jaar een mooi A4 formaat clubblad in kleur met artikelen die betrekking hebben op de Lakeland, je mag er zelf verhalen voor insturen (graag zelfs!) en we organiseren geregeld activiteiten, zoals trimdagen en wandelingen.
Ik kom er later nog een keer op terug waarom het zo belangrijk is een club voor de Lakelands te hebben en waarom we ons daar sterk voor moeten maken. Maar voor nu weet dat we jullie steun hard nodig hebben, dat de rashond jullie steun hard nodig heeft, dat de Lakeland in het bijzonder jullie steun hard nodig heeft. Word dus lid!

Een gifje ipv een videootje (omdat ik geen video camera bij de hand had op dat moment).
8 dagen oud: Eerste waarneming van een duidelijk voorbeeld van gezelligheid zoeken bij mamma.

10 dagen oud: Puur genieten :)

Wil je The Sounding Burrows steunen of heb je baat bij wat ik schrijf? Een donatie wordt altijd erg op prijs gesteld!